अमेय एक शुक्रतारा
शब्दांच्या पलीकडेही एक जग असतं… खूप काही! त्या दिसत नसलेल्या भाव-भावनांना एकत्र आणून शब्दांच्या माळेत गुंफणं, ती माळ बहुभाषिक करून जाहिरातीच्या जगात परिणामकारकरित्या वापरणं—हे फक्त त्यालाच जमतं, जो शब्दांवरही प्रेम करतो आणि माणसांवरही तितकंच प्रेम करतो.
परमेश्वर हा खूपच लहरी चित्रकार असावा. कधी तो अमेयसारखी सुंदर चित्रं मन लावून रेखाटतो, तर बहुतेक वेळा माझ्यासारखी व्यंगचित्रे काढण्यात त्याचा हात सफाईदार असतो.
सूर्य आणि चंद्र कधीच एकत्र येत नाहीत म्हणतात—एक उगवतो तेव्हा दुसरा मावळतो.
पण अमेयच्या बाबतीत मात्र या नियमालाही परमेश्वराने अपवाद बनवला.
कारण त्याच्या डोळ्यांत चंद्रासारखं नितळ चांदणं आहे, आणि चेहऱ्यावर सूर्याएवढी तेजस्वी बुद्धिमत्ता.
जाहिरातीचा धंदा तेजीत असल्यामुळे कदाचित देवाने स्वतःच या क्षेत्रात उतरायचे ठरवले आणि ‘आपला मास्टरपीस’ म्हणून अमेयला पृथ्वीवर पाठवले असावे.
पण अमेय म्हणजे फक्त जाहिरात नव्हे—तो म्हणजे सत्याचा, संवेदनशीलतेचा आणि भाषेवरच्या प्रेमाचा शंभर टक्के संगम.
भाषेवरचे त्याचे प्रेम हे अक्षरशः एक व्रत आहे.
त्या व्रतासाठी त्याने साहित्याच्या कित्येक वाटा पायाखाली तुडवल्या आहेत.
कविता, एकांकिका, जिंगल्स, कथा, लेख—असा कितीतरी प्रकारांवर त्याची ‘अमेय’ मुद्रा ठळकपणे उमटलेली दिसते.
कुसुमाग्रज जन्मशताब्दी वर्षानिमित्त नाशिक येथे झालेल्या “नातवांच्या कविता” या कार्यक्रमात, सहा नातवांपैकी एक प्रतिनिधी म्हणून त्याने स्वतःच्या कविता रंगतदारपणे सादर केल्या—हा त्याच्या काव्यस्वभावाचा मोहक आविष्कार.
अभिनय हे त्याचे दुसरे निष्ठेचे वेड.
देवेंद्र पेम सारख्या थोर रंगकर्मींकडे त्याने अभिनयाचे धडे घेतले आहेत.
उद्या मराठी रंगभूमीवर किंवा टीव्हीवर एक नितळ डोळ्यांचा, देखणं व्यक्तिमत्त्व असलेला अभिनेता दिसला तर नक्की समजावं—तो अमेयच असेल.
फोटोग्राफी हा त्याचा आवडता छंद. जाहिरातीच्या चंदेरी दुनियेत राहूनही हा तरुण जमिनीवर पाय टेकवून जगतो—“माणूस” हा त्याचा अतिशय आवडता विषय.
विठ्ठलाच्या “लेकुरवाळा” भावात तो माणसांच्या संगतीत त्यांचं आगळेपण शोधतो—कौतुकानं, प्रेमानं.
आत्मा म्हणजे परमात्म्याचा अंश हे त्याला इतक्या तरुण वयात उमजलं आहे.
आणि म्हणूनच अध्यात्मिक अनुभूती त्याच्यापर्यंत सतत पोहोचत राहते.
खरंच, अध्यात्माला वयाची अट नसते—त्वरित जाणणारा, अनुभवणारा असा हा अमेया एक शुक्रतारा
---
